“jij bent aan het liegen!” Weer een drukke ochtend met kibbelde kindjes...



Het werk van een huishoudhulp is nooit gedaan! Een gezin dat rekent op je om alles in goede banen te leiden, is een zware verantwoordelijkheid. Maar mensen als Carine Denoo, al 10 jaar in dienst bij Solidariteit voor het Gezin, doen dat met een lach om de mond. Want wie werkt met plezier, werkt geen dag in het leven!

Deze week schrijft ze over de kuren van haar jongste klantjes! (-Red.)

De deugnietjes

Iedere woensdagmorgen kom ik langs bij Jan (4 jaar) en Ann (7 jaar) en er is altijd iets te beleven. Ze weten namelijk dat de dag dat ik langs kom maar een halve dag school is. De eerste 15 minuten krijg ik altijd hulp van Jan en steekt hij van wal met zijn verhalen en vraagjes. De laatste keer worstelde Jan duidelijk met een probleem. “Moet jij soms pipi of kaka doen als je hier poetst?” Ik vroeg me af waar hij hier nu weer mee naartoe wou maar diende hem toch van antwoord:

“natuurlijk moet ik soms pipi doen! Daarvoor hebben jullie toch een toilet?” 

Tevreden met het antwoord ging hij verder met zijn afstofwerk. Later vroeg ik discreet aan zijn papa hoe het kwam dat hij met zo’n vraag zat. Hij begon te lachen en zei dat Jan gisteren iets op tv had gezien met wezens die nooit naar het toilet moesten. Nu was hij een onderzoek begonnen om te zien of dat echt wel kon of niet.

Twee weken geleden was Jan een beetje ziek. Aan zijn hoofdje voelde ik dat hij een lichte temperatuursverhoging had en mama besloot dat hij dan best niet naar school moest. Terwijl mama met zusje Ann naar school reed, bleef Jan bij mij op thuiswacht. Hij keek wat tv en liep overal met me mee. Ik zette de tv uit en vertelde hem dat het toestel wat moest rusten, waarna ik hem naar de speelhoek loodste en hij naarstig een legohuis begon te bouwen. Het deed me terugdenken aan mijn kinderen vroeger thuis.

Intussen kwam mama terug en begon ik met de kuis boven met Jan rond mijn rok. Ik begon op een steile trap waardoor ik wat moest vooroverbuigen om de houten wand te poetsen. Hierop zei de kleine Jan bezorgd “pas op Carinetje dat je niet valt want als je valt dan ben je dood en dan hebben wij geen poetsvrouw meer.”

De week erop kwam ik terug bij Jan en Ann. Terwijl Jan zijn broodjes opat, zei hij tegen zijn papa “de juf zei gisteren dat ik een beetje ziek aan het worden ben en beter thuis zou blijven.” Hij wilde terug bij mij blijven de sloeber! Zijn oudere zus stak er echter snel een stokje voor en riep beschuldigend:

“jij bent aan het liegen!” Weer een drukke ochtend met kibbelde kindjes...

Vorige week was er geen school. Rond 10 u namen we samen fruitpauze. Deze week had ik een kiwi mee en Jan zei meteen dat hij ook een stukje wou. Voor ik het weet at hij mijn kiwi helemaal op. “Mama, de kiwi van carine is lekker hoor.” Mama vertelde verbaasd dat hij normaalgezien geen kiwi’s lust, waarop het kleine baasje antwoordde: “de kiwi's van carine zijn vééééél lekkerder dan die van jij mama.” Een tijdje later hoorde ik van de mama dat hij intussen gelukkig ook mamas kiwi’s lust. De kleine deugniet!

Andere artikels van deze auteur

Herinneringen

Werken in de zorg betekent vriendschappen opbouwen met je klanten. Maar bij ouderenzorg komt dan vaak het moment waarop je afscheid moet nemen en zoiets valt zwaar. Het enige wat dan overblijft zijn herinneringen: soms een toeverlaat, soms een kwelling.

Lees het artikel

De lange weg naar… huishoudhulp!

Rusteloos? Niet tevreden met je carrière? Carine Denoo kan daar van meespreken! Van opleiding verzorgende en achtereenvolgens textielverkoper, ambulancier en nu poetshulp bij Solidariteit voor het Gezin. Van een boeiend leven gesproken...

Lees het artikel
Contacteer ons