Kinesitherapie in de geriatrie: meer dan koffietjes drinken en eens tot aan de kamerdeur stappen



Dacht je dat kinesisten in de geriatrie het makkelijk hadden? Anik Dujardin, specialiste en oude rot in het vak, heeft daar het een en ander over te vertellen. Van middeleeuwse foltertuigen tot George Clooney, alles heeft met haar vakgebied te maken! (-Red.)

“Lap! ’t Is weer zover. Over een week hebben wij een nieuwe stagiair ” zeg ik tegen Niels, mijn collega kinesist en partner in crime in Zorghotel Seniorcity te Gent.

Ik, een oude rot in het vak, inmiddels 54 jaar en uit de generatie van de massages, de tapotages en de electro- en mechanotherapie met de kooi van Rocher. Dat laatste was een ijzeren kooi met ingewikkelde opstellingen van vaste en losse katrollen die iets weg had van middeleeuwse foltertuigen.

Niels, net uit zijn bloemkool gekropen en vers gebakken in de ovens van UGent waar ze “evidence based therapie” met kilo’s tegelijk in hun deeg kappen. Het komt erop neer dat de meeste facetten van mijn eigen basisopleiding daar enkel nog gedoceerd worden in een tweetal uurtjes onder de noemer: “geschiedenis van de kinesitherapie”.

Desondanks begrijpen Niels en ik elkaar zeer goed. Wij verstaan de kunst van de non-verbale communicatie en praten met onze blikken.. Hij lijkt ook een beetje op mijn zoon, voornamelijk wat lichaamsbouw betreft. Misschien is dat ook wel een reden van onze connectie.

Enfin, wij krijgen volgende week alweer een stagiair, de vierde in de rij sinds de start van het academiejaar, daarna nog drie te gaan tot juni en dan hebben we de kijkstages nog niet geteld. Vorig academiejaar hadden we er ineens drie tegelijk. Op termijn zou zo’n aanhang ons misschien wel een vorm van achtervolgingswaanzin kunnen bezorgen, mijn gedacht.

Dat soort stages vind ik niet zo leuk, sommigen onder hen nemen de term “kijkstage” namelijk iets te letterlijk. Dat zijn diegenen die overal met hun laptop meelopen, kijken en typen. Deze kan je niet vragen om eens een rolstoel vast te houden want hun handen hangen vast aan een of ander device. Anderen verkiezen een kleiner toestel en halen dat dan om de haverklap uit hun zakken.

Je hebt er ook van een heel ander kaliber natuurlijk. Zij die geloven dat ze de doven terug kunnen laten horen en de blinden terug kunnen laten zien. Deze moeten we intomen want vanaf de eerste dag willen ze de oefenzaal ombouwen tot een hindernissenparcours waar de best gedrilde soldaat moeite mee zou hebben. Een beetje te moeilijk voor onze bewoners, zeggen we dan.

Maar mij hoor je niet klagen. We hebben een beperking gezet op het aantal kijkstages en kunnen ons nu concentreren op de echte stagiairs, waar wij al veel aan gehad hebben. Die gasten zijn bijzonder goed in oefentherapie. Hands-off noemen ze dat. Voor mij is dat vernieuwend en motiverend omdat we zo mee blijven met de nieuwste “evidence-based” trends.

Wat de meesten onder hen echter gemeen hebben is dat ze allergisch geworden zijn aan hands-on. Als ze het woord “massage” horen, krijgen ze ter plekke een rode uitslag. Nochtans is hands-on – en dat is niet alleen massage – voor mij een waardevolle tool. Dat is het lichaam aanvoelen, naar de weefsels luisteren, de eindgrenzen aanvoelen, voelen waar je mee bezig bent, lijfelijk contact maken met de mens in de bewoner. Dat wil ik hen als oude rot, gerijpt door ervaring en bijscholingen, met passie meegeven.

Want daar gaat het toch om ? Wat je ook doet in het leven, doe het met liefde, enthousiasme en empathie. Maar vooral met een gevoel voor humor! Volgens mij ben je dan altijd goed bezig.

Nog iets leuks aan stagiairs is dat wij jaarlijks door UGent uitgenodigd worden op een stagementorenbijeenkomst. Wij krijgen daar dan een goodiebag cadeau en worden verwend op een sjieke walking dinner. En dan zijn er nog de cadeautjes die wij van de stagiairs krijgen als afscheid. Die bestaan meestal uit een party box met snoepen. Zo nu en dan krijgen wij echter ook een kaartje.

Wij mochten dan ook eens het volgende lezen op zo een kaartje: “Bedankt voor de leuke stage. Ik heb ervan genoten en heb veel geleerd. Kinesitherapie in de geriatrie is inderdaad meer dan koffietjes drinken en eens tot aan de kamerdeur stappen.” “Leuk! Dat doet deugd! Maar euh, vanwaar die koffietjes?” vraag ik aan Lotte, de stagiaire die het kaartje schreef.

“Dat komt van onze docent, K. De Weerdt”, zegt ze. “Hij is gepassioneerd door kinesitherapie en hij wil ons motiveren om geriatrie als afstudeerrichting te kiezen. Hij wil ons van het vooroordeel ontdoen dat dat vakgebied saai is. Ze noemen hem de ‘George Clooney’ van de geriatrie.”

Wablief? George Clooney? Nieeeelssss!!! Foto! 

Ik heb mij net ingeschreven voor een postgraduaat cursus bij den George !

Wordt vervolgd…

Contacteer ons