Herinneringen



Werken in de zorg betekent vriendschappen opbouwen met je klanten. Maar bij ouderenzorg komt vaak het moment waarop je afscheid moet nemen. Het enige wat dan overblijft zijn herinneringen: soms een toeverlaat, soms een kwelling.

Carine Denoo, huishoudhulp bij Solidariteit voor het Gezin, vertelt hoe zij omgaat met haar herinneringen. (-Red.)

Een aantal jaar geleden had ik een bejaard koppel als klanten. Zij stalen mijn hart vanaf de eerste dag, het voelde altijd een beetje als thuiskomen als ik bij hen ging poetsen. Ondertussen zijn beiden gestorven en word ik een beetje verdrietig als ik aan die tijd terugdenk. Telkens ik nu hun woning passeer, krijg ik een krop in de keel en denk ik aan de mooie momenten die ik met hen mocht meemaken. Ik wil dit vandaag met jullie delen aangezien ook dit deel uitmaakt van mijn job.

Als poetshulp sta je namelijk heel dicht bij je klanten, vooral als je er al vele jaren langskomt. Je bent hun vertrouwenspersoon, luisterend oor en toeverlaat. Vooral voor bejaarde mensen ben je vaak het zonnetje in huis. Helaas moet je soms ook afscheid nemen van hen.

Dokter

Hij, een gewezen dokter van 95 jaar, kwam iedere morgen al zingend naar beneden met zijn traplift. Hij kon zingen als de beste. Ik hoor nog steeds zijn stem in mijn hoofd weerklinken. Hij maakte à la minute zijn eigen liedjesteksten op de melodie van Pavaroti of Dana Winner. Ik lachte me altijd krom! 

Hij nam echter dagelijks medicijnen, waaronder ook veel pijnstillers. Toen ik hem hier eens naar vroeg, antwoordde hij me cryptisch: “voor de pijn die nog moet komen.”

Carinebilletjes!  

Ze luisterden heel graag naar klassieke muziek. Vooraleer ik ’s morgens begon te poetsen zette ik Mozart, Bach of Beethoven op. Terwijl ik dan aan mijn werk begon, vertelde hij me over zijn werk en ervaringen met de patiënten vroeger. Het ene verhaal lachwekkend, het andere triest. Sommige patiënten konden hun visite niet betalen en schonken hem dingen als een kip of een konijn om op te eten. Kortom: het was een man met een geschiedenis.

Hij was altijd opgewekt en een geboren levensgenieter. Bijna wekelijks moest ik kippenboutjes bereiden voor de lunch. Na een tijdje doopte hij dit gerecht “Carinebilletjes”! De andere keren maakte ik kwarteltjes of lamskroontje klaar. Hij en zijn vrouw aten dat zo graag. Telkens ik dat nu bereid, denk ik aan hen terug.

Jaguar 

Yvonne en Maurice zijn een ander koppel dat ik niet kan vergeten. Toen ik ’s morgens de oprit opkwam van hun huis, stond Yvonne me altijd op te wachten aan de voordeur met haar looprekje. Telkens een hartelijke verwelkoming! Haar looprekje hadden we omgedoopt tot haar Jaguar. We dekten samen de tafel terwijl ik koffie maakte met een waterketel. De koffiegeur verzamelde zich doorheen het hele huis.

Zij sliepen allebei in hun woonkamer dus door al ons kabaal maakten we Maurice altijd wakker. We begeleidden hem dan samen tot aan de ontbijttafel. Samen knuffelden ze dan nog wat verder aan tafel. Terwijl ik aan het poetsen was bespraken we wat er tijdens de middag op het menu kwam.

Gymnastiek

Door hun verhaal hier neer te pennen, zie ik Maurice terug zitten in zijn zetel met muziek op de achtergrond. Tijdens het poetsen deed ik samen met Maurice zijn gymoefeningen op de maat van de muziek. Armen omhoog en omlaag, benen op en neer, hoofd van links naar rechts en van achter naar voren. Wat een fantastisch circus!

Het was wekelijks zo’n leuke voormiddag, zowel voor hen als voor mij. Telkens mijn dagtaak erop zat en ik naar huis ging, spraken ze mij beiden toe met volgende woorden: “we zijn blij dat ons zonnetje weer in huis was. Tot volgende week!” 

Spijtig genoeg zijn deze klanten overleden. Maar ik zal ze nooit vergeten. Al deze mensen hebben me veel geleerd en waardevolle zaken bijgebracht. Beide koppels hebben een speciale plaats in mijn hart!  

 

Andere artikels van deze auteur

De lange weg naar… huishoudhulp!

Rusteloos? Niet tevreden met je carrière? Carine Denoo kan daar van meespreken! Van opleiding verzorgende en achtereenvolgens textielverkoper, ambulancier en nu poetshulp bij Solidariteit voor het Gezin. Van een boeiend leven gesproken...

Lees het artikel

“jij bent aan het liegen!” Weer een drukke ochtend met kibbelde kindjes...

Het werk van een huishoudhulp is nooit gedaan! Een gezin dat rekent op je om alles in goede banen te leiden, is een zware verantwoordelijkheid. Maar mensen als Carine Denoo, al 10 jaar in dienst bij Solidariteit voor het Gezin, doen dat met een lach om de mond. Want wie werkt met plezier, werkt geen dag in het leven!

Deze week schrijft ze over de kuren van haar jongste klantjes!

Lees het artikel
Contacteer ons