Vrijwilligers waren mijn redding, nu doe ik hetzelfde voor anderen

Johanna, vrijwilliger dagoppas


Johanna: ‘Achttien jaar geleden had ik een zwaar verkeersongeval. Mijn arm was grotendeels verlamd, en het was een hele aanpassing om plots te moeten leven met maar één actieve arm. Zonder de vrijwilligers van Solidariteit voor het Gezin was ik misschien wel vereenzaamd. Je hebt natuurlijk familie, maar die mensen werken overdag, en daar zit je dan. Ik herinner me hoeveel deugd het deed wanneer er eens iemand langskwam. In het begin was dat een onbekende, maar mettertijd werden dat vrienden die me telkens weer blij maakten.’

Enkele jaren geleden werd Johanna zelf vrijwilliger. Een kleedje kopen, een kar helpen vullen in de supermarkt,… dat klinkt allemaal eenvoudig, maar voor veel mensen is het niet evident. Johanna gaat momenteel wekelijks langs bij mevrouw Anny, die na twee herseninfarcten hulpbehoevend is. Wanneer Johanna er is, kan Anny’s man Pierre met een gerust gemoed een fietstochtje maken. ‘Anny bakte destijds heel graag. En ik kan niet bakken! Dus dat is perfect! We zitten in haar keuken, zij vertelt me wat ik moet doen, en ik bak haar ideetjes. Taarten, pannenkoeken,… we hebben ons al feestelijk geamuseerd bij haar thuis. Zij blij en ik blij!’ Tot haar voldoening merkt Johanna dat heel veel mensen aanvankelijk de komst van een vrijwilliger uitstellen, maar eenmaal ze ermee starten, vertellen ze allemaal hetzelfde: ‘had ik daar maar eerder aan gedacht!’. Johanna is al vier jaar vrijwilliger en hoopt het nog een tijdje te kunnen doen.

Object reference not set to an instance of an object.

Contacteer ons