Casa Di Mauro

Een leefboerderij voor buitengewone mensen


Het ochtendritueel

Het is nog vroeg, maar de zon schijnt al aan de hemel in Kontich. Het domein Casa di Mauro ligt er vredig bij. Verzorgende Annelies, medeoprichtster Petra en bewoonster Tine dekken samen de ontbijttafel vol lekkers.

De klok slaat 8u. Tijd om de anderen te wekken. De ene heeft al wat meer tijd nodig om te ontwaken dan de ander, maar al snel verzamelt iedereen rond de ontbijttafel voor enkele boterhammen met choco. Alleen David past. Hij houdt het ‘s morgens bij zijn soep. Na het ontbijt en het kattenwasje -morgen is het douchedag - heeft iedereen een vrij moment. Lies neemt snel haar laptop en koptelefoon. Eigenhandig speelt ze de ene hit na de andere op Youtube af. De dansjes en bijhorende stukken luchtgitaar horen er vanzelfsprekend bij. Wanneer Petra Lies vraagt om te helpen bij de verdeling van de soep voor de diepvries, bergt Lies zonder mopperen de laptop terug op.

Na het vrij moment helpt iedereen mee met het voederen van de dieren. En dit zijn er heel wat. Samen trekken ze allemaal de weide in om de beestjes van eten en drinken te voorzien want het belooft een warme dag te worden. Maar ook de uitwerpselen moeten worden opgeruimd. Een heel karwei waar iedereen aan meehelpt.




De droom, het plan en de verwezelijking

En dan vertelt oprichtster Lieve haar beklijvend verhaal hoe het project startte. Lieve heeft een dochter met een mentale beperking. ‘Mauro gaat momenteel naar een aangepaste school. Eenmaal ze 21 jaar is, moet ik een andere oplossing voorhaar zoeken. Vele ouders staan op zo’n momentmet hun rug tegen de muur. De wachtlijsten zijnenorm. Ik heb altijd gedacht: ik koop een huisnaast het onze voor Mauro, dan heb ik ze altijd bij mij. Na een bezoek aan gelijkaardige projecten zoals Casa di Mauro besefte ik plots dat ik Mauro niet altijd bij mij hoef te houden. Ze moet de kans krijgen om bij leeftijdsgenoten te zijn. Maar hoe begin je hier aan. De droom was een feit, maar kon ik die ook werkelijkheid maken?’, aldus Lieve.

Lieve ontmoette niet lang daarna Petra. Het klikte meteen en wat bleek, ook Petra had een droom. Petra: ‘Ik heb jaren gewerkt als opvoedster in een instelling voor personen met een beperking. Maar na 24 jaar bleef ik toch wat op mijn honger zitten. Ik miste iets. De instelling was voor hen geen echte thuis. Het zou fantastisch zijn mocht ik hen op één of andere manier een thuisgevoel kunnen geven.’

En zo geschiedde...

Een oude hoeve werd gekocht en volledig omgebouwd. Op het gelijkvloers en een deel van de eerste verdieping werden 9 kamers voorzien. Petra verkocht haar huidige woning en nam met haar gezin haar intrek op de eerste verdieping. ‘Wonen waar je werkt, dat kan ik niet, krijg ik vaak te horen. Maar het tempo ligt ook veel lager en je vult je tijd anders in. Bijvoorbeeld als ik om boodschappen ga, neem ik soms een bewoner mee. Het is ook haalbaar omdat iedereen ‘s nachts goed doorslaapt. Het gebeurt zelden dat ik ‘s nachts moet opstaan. En ik sta er ook niet alleen voor.‘

Iedere ochtend en avond komt er een zorgkundige langs om te helpen. Het is van groot belang voor de bewoners dat er gewerkt wordt met een vast team. Dat ook de zorgkundigen het hier naar hun zin hebben, is zeker te merken aan het enthousiasme dat onder meer Dave en Annelies telkens aan de dag leggen. Ze helpen bij de verzorging, maar ook bij het huishouden. ‘We werken niet meer van nine to five, maar je krijgt er zoveel voor terug. De band die ik heb met bewoners kan ik het best omschrijven als vriendschap.’, aldus Dave. Ook Annelies was blij dat ze de kans greep. ‘Ik wou altijd al opvoedster worden om te kunnen werken met mensen met een beperking, maar ik kon jammer genoeg mijn studies niet afmaken. Ik ben dan ook heel blij dat ik in dit project kon stappen. Het geeft me heel wat voldoening.’

Contacteer ons