De Heer & Mevrouw Bernaert-Pesant
Na een jaar vertoeven in de serviceflats!
9 april 2008. De telefoon rinkelt…doodgewoon… doch de mededeling was wel bijzonder: “Mevrouw, ’t is Nadia van Solidariteit voor het Gezin, er is een flatje vrij.” Reeds maanden, zelfs jaren, hadden we samen, mijn partner en ik, de beslissing genomen om deze grote stap te wagen. Nu het positieve bericht er was zaten we toch wat verdwaasd en met een snel kloppend hartje te bekomen in onze zetel. Opeens vliegen duizenden gedachten door je hoofd en ’t liefst wil je zo snel mogelijk je nieuwe woonst zien. Eerst de beide kinderen en meteen de kleinkinderen verwittigen, zo kan de ganse familie zich stilaan voorbereiden op al de verschillende praktische en emotionele aspecten welke deze grote verandering met zich zal meebrengen. De maanden april, mei, juni, juli verlopen hectisch: contract tekenen bij Solidariteit voor het Gezin, de papiermolen in gang steken om het huis te verkopen, opruimen, meubels en huisraad naar de kringloopwinkel brengen, in het nieuwe flatje opmetingen doen, heen en weer rijden, dus iedereen druk in de weer.
30 juli 2008. De verhuiswagen staat voor de deur, daar gaan we dan… Diezelfde dag zijn we al volledig geïnstalleerd, de kinderen steken meer dan één handje toe, we eten met zijn zessen in het restaurant, en ’s avonds zitten we al volop te genieten van de mooie verlichte tuin. We voelen ons alsof we net zijn aangekomen in een vakantiehuisje. ’t Was een prachtige zomeravond, het flatje beviel ons enorm, de planning over de inrichting ervan was perfect, het zag er zonnig uit zowel binnen als buiten. Verscheidene personeelsleden kwamen ons verwelkomen, gaven ons de nodige beknopte inlichtingen en wij voelden ons vanaf die eerste dag echt thuis. De daaropvolgende dagen moesten er nog veel formulieren ingevuld worden en maakten we kennis met veel mensen uit verschillende diensten en werd de werking van al de mogelijkheden en dienstverleningen ons stilaan duidelijk. Hoewel we al de namen van diegenen die zich voorstelden, nog niet al te goed konden onthouden, wil ik ze allen een pluim geven, want vriendelijk, behulpzaam en beleefd waren ze allemaal en dat zijn ze nog steeds. Je vraagt wat, je wordt op je wenken bediend: de mensen aan de balie, de permanentie-assistenten, de schoonmaaksters, de verpleegkundigen, het restaurantpersoneel, de mensen van de was- en strijkdienst, iedereen staat altijd paraat. Om gans dit raderwerk in elkaar te laten passen is er zeker een degelijk beleid nodig, dus aan gans de directie en hun talrijke medewerkers ook van harte dank.
Aan vermaak, ontspanning, voordrachten, festijnen en uitstapjes ontbreekt het hier evenmin. Wie wil neemt deel, wie zich liever rustig houdt, kan dat ook. Wil je beroep doen op een kinesiste, een pedicure, een manicure, ja zelfs een kapstern, je hoeft niet eens het huis uit. ’t Is hier echt wonen in een prachtig gebouw met een kunstig aangelegde tuin, een ruim terras en een doorlopend visvijvertje. We leven in een comfortabel appartementje, we voelen ons beschermd en toch zijn we vrij en zelfstandig. Er heerst hier een vertrouwelijke sfeer, de residenten zijn gereserveerde mensen, meestal dames, die ons vriendelijk te woord staan. Ik heb uit bepaalde conversaties ook begrepen dat heel wat alleenstaanden zich hier goed voelen, ze sluiten meerdere vriendschappen, ze zitten met anderen aan tafel, dus de verschrikkelijke eenzaamheid deint weg. Alle feestdagen en jaarthema’s worden zeer attentvol voorbereid en ingericht. Het mooie, gezellige restaurant wordt met veel smaak versierd en aan de stijlvol gedekte tafels met linnen tafellakens en servetten zou menig eethuis zich mogen spiegelen. De maaltijden worden met veel zorg opgediend en vermits wij slechts tweemaal per week de dagschotel gebruiken mogen wij helemaal niet klagen, de verhouding prijs-kwaliteit in acht genomen zijn wij ook hierover tevreden mensen.
Onze huisarts kon het niet beter formuleren: Jullie zitten hier in een 5-sterrenhotel.” Tot slot nog dit. Wij zijn ervan overtuigd dat we de juiste beslissing namen in deze fase van ons leven. Ik zou het iedereen aanraden. We genieten hier tenvolle van de volledige infrastructuur en van de enthousiaste inzet van het personeel. We hopen dit nog ettelijke jaartjes te mogen volhouden. Onze oprechte dank aan Solidariteit voor het Gezin. Francine Bernaert, bewoner serviceresidentie van Solidariteit voor het Gezin.
Mevr. Bernaert-Pesant
Resident Flat 12G |
