In mei 2006 onderging ons vijftien maanden oude zoontje een levertransplantatie. Winne mocht tijdelijk niet naar een crèche of onthaalmoeder wegens te groot infectiegevaar. In september wou Caroline toch terug deeltijds beginnen werken. Daarom zochten we deeltijdse opvang voor Winne. Via de sociale dienst van het UZ kwamen we terecht bij ‘Soldariteit voor het Gezin’. Er werd ons verteld dat zij thuisopvang bieden voor langdurig zieke kinderen. Op voorhand werd kennis gemaakt met onze oppas. Zij zou diegene zijn die vast bij Winne kwam oppassen. Zij geeft Winne zijn medicatie, staat in voor zijn verzorging, maakt zijn eten, speelt, leest, gaat wandelen,… De uren zijn flexibel geregeld naar onze noden. Onze oppas heeft zelf ook knutselmateriaal mee. Zo is er een variatie en is het niet steeds zijn eigen speelgoed waar hij mee bezig is. Voor kinderen die steeds thuis zitten vinden we die afwisseling wel belangrijk!
Onze oppas vult ook een observatiefiche in, zo kan je nog eens nalezen wat ze samen deden. Een fragmentje:
"Winne is deze morgen blij wakker geworden.
Hij heeft flink zijn medicatie genomen. Na zijn bad heeft hij wat getekend en met zijn blokken gespeeld en in boekjes gekeken. We zijn een beetje gaan wandelen terwijl het mooi weer was.
We zijn naar de diertjes en vissen gaan kijken in de dierenwinkel. Winne was zeer nieuwsgierig. Hij heeft een cavia mogen aaien. Hij vond het leuk. Zo ’t zit er weer op voor deze week.
Tot volgende week!
Annik"
Winne kent Annik zeer goed. Hij spreekt nog veel van haar als ze er niet is. Een van de meer grappige dingen blijft wel ‘mag niet van Annik’…
Wij zijn zeer tevreden en hebben het gevoel dat ons kindje in goede, professionele handen is!
PS. Hier past dan natuurlijk ook een dikke merci voor alle kinderoppassen die Winne al zijn komen helpen!
Caroline en Stijn |
