“Voor een moeder is het niet gemakkelijk om de stap naar de hulpverlening te zetten. Aan de ene kant voelde het aan alsof ik gefaald had, aan de andere kant wist ik dat ik er door moest.

Mijn dochtertje Sarah was anderhalf jaar oud. Er waren problemen bij het eten en het slapen. Daarnaast ondervond ik dat zij heel erg gesloten was, ze wou maar niet verwoorden wat ze voelde. Ook mijn andere twee kinderen vroegen veel aandacht. Ik had soms het gevoel er alleen voor te staan en raakte steeds meer in de put. Voor mij kon het echt zo niet verder. Er moest verandering komen in onze situatie of ik ging Sarah iets aandoen.

Via een andere hulpverlener kreeg ik het adres door van het CKG Sloeberhof. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en belde op om te vragen of er plaats was. Ik werd toen uitgenodigd voor een eerste gesprek. Die man van het CKG zag al onmiddellijk dat ik erdoor zat. Ik werd direct goed opgevangen en kreeg uitleg over de werking. In het gesprek werd ook geluisterd naar wat ik wou. Voor mij was het toen erg belangrijk dat mijn dochtertje tijdens het weekend naar huis kon komen.

Zowel voor mijn kind als voor mezelf was die eerste periode erg lastig. Ook in het CKG stelde Sarah hetzelfde moeilijke gedrag. Ze at weinig en sliep moeilijk. Ze bleef ook erg gesloten naar de begeleidsters. Maar geleidelijk aan kon Sarah zich hechten aan een aantal mensen. Ze fleurde op wanneer ze op weekend kwam, alsof ze voelde dat we haar niet in de steek lieten. Sarah werd in het CKG ook zindelijk. Ze moedigden haar aan om op het potje te gaan.

Van de begeleiding kreeg ik tips en raad, dingen die ik ook thuis kon proberen. Als ik wou kon ik steeds een verslag krijgen van hoe de voorbije week was gelopen. Door samenwerking en goede afspraken raakten we steeds verder. Geleidelijk aan kwam Sarah meer en meer naar huis. Vlak voor de grote vakantie is zij definitief terug naar huis gekomen. We hebben wel nog verdere opvolging gevraagd vanuit het centrum. Elke week kwam er een gezinsbegeleider langs. Als ik een vraag had kon ik ook steeds bellen. Dit was erg geruststellend.

Momenteel loopt het heel erg goed met ons. De relatie met mijn familie is terug hersteld, mijn partner en ik hebben beiden werk en mijn drie kinderen doen het uitstekend op school. Sarah is nu zelfs de oogappel van de juf.
 
Achteraf gezien zijn we ervan overtuigd dat we de juiste beslissing genomen hebben door naar het CKG te stappen. Hoe moeilijk het ook was om Sarah naar het CKG te brengen, we deden het ook in haar belang. Het CKG gaf ons de duw in de rug die we nodig hadden om te staan waar we nu staan”.

een trotse moeder