Geert Sterckx (37), volgde de opleiding tot polyvalent verzorgende bij Solidariteit voor het Gezin.
“Ze trachtten ons echt iets bij te brengen.”

“Vanaf april 2003 volgde ik de opleiding tot polyvalent verzorgende te Tienen. Daarvoor werkte ik bij een begrafenisondernemer. Ik deed dat graag, ik kon mij goed inzetten voor ouderen en ik werd er emotioneel sterk van. Maar na drie jaar ervaring was het voor mij genoeg. Ik had voldoende gezorgd voor de afgestorvenen. Ik kon mij evengoed inzetten voor zij die nog leefden en er nog besef van hadden. Nochtans heb ik door deze ervaring het leven beter leren appreciëren, ik kon beter het onderscheid maken tussen hoofdlijnen en details. Kortom, ik deed er een heleboel levenservaring op.

Mijn partner had vroeger al de opleiding bij Solidariteit voor het Gezin gevolgd te Brussel. Dat was een positieve en aangename ervaring geweest met een job als uiteindelijk resultaat. Het feit dat de opleiding en het eventuele werk achteraf in mijn omgeving lagen was uiteraard zeer aantrekkelijk voor mij. Ook voor mij viel de cursus ontzettend mee. Dat jaar is voorbij gevlogen. Zowel aan de theorie als aan de praktijk heb ik heel veel gehad. Ik kreeg er interessante en fijne vakken. De gastsprekers en bezoeken maakten op mij een grote indruk. Er kwamen getuigenissen recht uit het hart. Ook het eindwerk ervaarde ik als een leerrijke en zelfconfronterende opdracht.

De leraars waren erg betrokken bij hun vak en deden de dingen zoals het moest. Ze trachtten ons echt iets bij te brengen. De stages aan huis en in instellingen waren voor mij allebei boeiend. Het was voor mij daarom achteraf niet gemakkelijk om te kiezen. Uiteindelijk ben ik gegaan voor de thuiszorg bij Solidariteit voor het Gezin. Daarbij speelde ook mee dat in de thuiszorg meer aandacht voor de individuele mens mogelijk is en dat je de ouderen kan geven wat ze nodig hebben. Ik leerde ook dat er grote verschillen zijn tussen hulpvragers, dat ik ze individueel moest benaderen. Ik leerde ze maximaal aanvoelen en leerde om zo goed mogelijk in te spelen op hun behoeftes en interesses. Op die manier was en is voor hen het leven immers draaglijker en aangenamer.

Nu ik werk bij Solidariteit voor het Gezin blijf ik nog steeds open staan voor nieuwe dingen. Ik kan nog altijd bijleren. Ik beschouw mijzelf niet als af of volmaakt, integendeel…
Het belangrijkste is dat je dit werk graag doet. Je moet met je hart bij je job zitten en dan gaat het vanzelf.”